City Club - rozdział 7.

Po czterech godzinach lotu samolot w końcu wylądował. Niestety Harry nawet tego nie zauważył, ponieważ większość drogi przespał, dlatego Lou musiał go obudzić :

- Harruś, już jesteśmy. Obudź się – powiedział delikatnym tonem i potrząsnął lekko przyjacielem.

- Ehh, już? To super – odpowiedział Loczek przecierając oczy, a następnie dodał – ale nigdy więcej nie mów do mnie Harruś. To denerwujące.

- Oh, w porządku, a więc jak się mam do ciebie zwracać? – spytał starszy chłopak, odbierając ich bagaż.

- Hmm..nie mam pojęcia. Wymyśl coś.

Przyjaciele wyszli z lotniska, a potem wsiedli do taksówki, w której Louis zaczął się zastanawiać nad ksywką dla Harrego. I tak droga, którą musieli pokonać, żeby znaleźć się w domku rodziny Tomlinsona minęła im w ekspresowym tempie. Cały czas śmiali się z idiotycznych przezwisk, jakie padały z ust Lou. Niestety Hazzie żadne z nich nie przypadło do gustu, więc stanęło na zwykłym Harry.

- A ja jak mam do ciebie mówić? – spytał nagle Styles.

- Moja mama mówi do mnie Boo Bear, więc ty też możesz.

- Oh, Boo Bear. Jak słodko, to do ciebie pasuje – powiedział Loczek, a Lou zaczerwienił się lekko na ten komentarz.

W końcu, po chwili chłopcy byli już na miejscu. Harry nie mógł wyjść z podziwu. Był to chyba najpiękniejszy dom jaki kiedykolwiek widział. Cały budynek był wykonany z drewna, na tarasie wisiały doniczki z lawendą, która kolorystycznie pasowała do jasno fioletowego obrusu, którym był okryty stół, który stał pod zadaszeniem. W ogrodzie z kolei rosły świeżo przystrzyżone krzaki i różnorodne kwiaty, które kusiły swym zapachem.

- Pięknie – powiedział Hazz.

Louis słysząc to oznajmił :

- Tak, moi rodzice ciężko pracowali, żeby wybudować ten dom.

Harry chciał coś odpowiedzieć, ale wtedy wielkie mahoniowe drzwi otworzyły się z hukiem, a z willi wybiegła ciemnowłosa kobieta, która mogła mieć około 40 lat.

- Mama? – krzyknął Louis.

- Jezu, Lou co ty tu robisz? – kobieta rzuciła się chłopakowi na szyję, a Harry przyglądał się z boku tej sytuacji lekko zdezorientowany.

- Przecież, gdy ostatnio rozmawialiśmy, mówiłem ci, że  przyjadę z Harrym na dwa tygodnie. Ty z kolei powiedziałaś, że w tym roku jedziecie z ojcem gdzieś indziej, więc to chyba ja powinienem zapytać co tutaj robisz, mamo?!

- Ah, no tak kompletnie wyleciało mi z głowy. Nie martw się synku, nie będziemy tu z wami siedzieć. Po prostu musieliśmy wpaść po zestaw do nurkowania, bo zostawiliśmy go tutaj w zeszłe wakacje. Poczekaj, zawołam tatę, to przedstawisz nam swojego chłopaka.

- Ale to nie jest mój chłopak! – zaprotestował Louis.

- Oh, daj spokój kochanie. Ty zawsze dostajesz to czego chcesz – odpowiedziała kobieta, a Hazz wytrzeszczył oczy ze zdziwienia.

- Mark, chodź tutaj! Louis przyjechał ! – krzyknęła kobieta.

Po chwili na ganku pojawił się się dość wysoki mężczyzna, w okularach. Ubrany był w granatową koszulkę polo i białe spodnie. Jego stopy okalały skórzane mokasyny. Według Harrego wyglądał na porządnego człowieka i pewnie tak też było.

- Witaj młody chłopcze. Jestem Mark Tomlinson, ojczym Louisa – mężczyzna podał rękę Harremu.

- Dzień dobry, Harry Styles, jego przyjaciel – uśmiechnął się pogodnie Loczek.

- Kiedy w końcu wyjeżdżacie? – wypalił nagle Lou.

- Widzę, że chcesz się nas, jak najszybciej pozbyć, ale nie martw się wyjeżdżamy jeszcze dziś wieczorem, a wy macie jakieś plany? – spytał Mark.

- Jak, na razie nie, ale pewnie pójdziemy do jakiegoś klubu albo na plażę – oznajmił starszy chłopak i poprawił sobie grzywkę, która jak zwykle była w nieładzie.

- Myhmm, tylko uważaj, żeby nikt ci go nie wyrwał – powiedziała szeptem do Louisa jego mama, gdy wchodzili do domu, na co on wydał z siebie jęk:

- Mamo!

Potem wszyscy razem zjedli obiad, który okazał się być bardzo smaczny. Podczas posiłku rozmawiali o tym, jak Hazz i Lou się poznali. Oczywiście nie wnikali w szczegóły ich początkowej znajomości,bo ta nie byłą za ciekawa. Wieczorem Jay i Mark odjechali, a chłopcy zostali sami. Wtedy Louis zapytał :

- Chcesz gdzieś wyjść?

- Wiesz, jestem trochę zmęczony podróżą, więc mógłbyś pokazać mi mój pokój? Chciałbym się położyć – odpowiedział jego przyjaciel.

- Tak, jasne.

Tomlinson zaczął oprowadzać Harrego po domu, pokazał mu kuchnię, łazienkę, jego pokój, a na końcu pokój, który miał tymczasowo należeć do Harrego. Był on niewielki. Znajdowało się w nim jednoosobowe łóżko, pokryte jasną narzutą, szafa oraz stolik, na którym leżało kilka płyt. Na ciemnej podłodze leżał mięciutki, kolorowy dywan.

- To jeszcze raz dziękuję za zaproszenie i obiecuję, że jutro gdzieś wyjdziemy, dziś po prostu nie mam siły.

- Nie ma sprawy, tylko proszę, nie przejmuj się tym, co mówiła na początku moja mama. Wiesz.. o tym, że jesteś moim chłopakiem i w ogóle. Ona czasem wygaduje takie głupoty – wyjaśnił Lou i lekko poczerwieniał.

-  W porządku. Dobranoc Boo Bear – mrugnął do kumpla Hazz i zniknął za drzwiami swojego pokoju.

 Harry przez dłuższy czas nie mógł zasnąć na nowym miejscu, dlatego oddał się przemyśleniom na temat tego, czy mógłby związać się na dłużej z mężczyzną. W końcu całował się już z chłopakiem na jednej z tych dzikich imprez, które urządzali jego kumple, ale stały związek?

- No nie wiem – powiedział sam do siebie i nagle zasnął.